يادش بخير. چقدر لذتبخش بود برايمان و البته بعضي جاها شديداً عذاب آور. پينوکيو را مي گويم.

آدمک چوبي ساخت پدر ژپتو، شخصيت (!) دوست داشتني دوران کودکيمان بود. در گيري هايش با گربه نره و روباه مکار؛ صحبت هايش با فرشته مهربان که خيلي کم پيش مي آمد به حرفش گوش کند و آن جوجه جيغ جيغوي داستان (جينا) که هميشه سر بزنگاه مي آمد سراغش و تلاش مي کرد تا آدمک چوبي دوست داشتني و البته نادان ما را از تصميمات غلطي که مي گرفت منصرف کند؛ هرچند پينوکيو هيچوقت گوشش بدهکار نبود.

فکر نمي کنم هيچ کداممان آن لحظه خر شدن پينوکيو را يادمان رفته باشد. چه حس بدي داشتم آن موقع. يادش بخير.

چند وقتي است که پينوکيو آمده در تالار قشقايي تئاتر شهر اما يک پينوکيوي جديد و البته امروزي که کمي هم فرق مي کند. اين بار وقتي راست مي گويد هم مثل زماني که دروغ مي گويد دماغش دراز مي شود. پينوکيو ساخته می شود٬ می رود مثلاْ مدرسه که خیلی چیزها را یاد بگیرد٬ اما مدام با دايره هايي برخورد مي کند. دایره هایی که هر کدام زندانی برای یک شخصیت هستند. شخصیت ها هر کدام در دایره خودشان محبوسند و هرگز نمي توانند از آن فراتر روند؛ شايد ما هم همينطوريم، زنداني در دايره خودمان. مدام دور خودمان مي چرخيم و به هيچ جا نمي رسيم و از اين مطلب بي خبريم. اين را يکي از شخصيت هاي تئاتر پينوکيو خوب نشانمان مي دهد؛ عين 60 دقيقه کار را دور خودش روي يک دایره مي چرخد. برايم خيلي جذاب و البته درد آور بود.

تئاتر « دایره پینوکیو » حرف زیاد دارد (که مطمئناْ من خیلی هایش یا شاید هم هیچ چیزش را نفهمیده ام) اما احساس می کنم که می گوید: « واقعيت اين است که هيچ واقعيتي وجود ندارد »

*

دراماتورژ: نسيم احمدپور

کارگردان: علي اصغر دشتي، نسيم احمد پور

طراح صحنه: نسيم احمدپور

طراح نور: آتيلا پسياني

طراح لباس: مژگان عيوضي

آهنگساز: فرشاد فزوني

بازيگران: يونس لطفي، ناز شادمان، خسرو محمودي، آرش بزرگزاده، عباس حبيبي و الهام شکيب.

تئاتر شهر، تالار قشقايي، تا دوم مرداد ساعت ۳۰/۱۹

وبلاگ پینوکیو